Posts Tagged With: weakness

Marahil Mahalaga Ka

Hindi isang routine ang buhay. Kung labag sa loob mo ang linyang kasasabi ko lang, baka nga nabubuhay ka sa routine; pero hindi pa rin ito ang buhay. Pakiramdam ko kasi’y walang halaga ang paulit-ulit at nakakasawang sistema. Kaya nga siguro maraming nalilito maging iyong mga kabilang sa masang sumisigaw ng pagbabago.

Hindi nawawala ang pagbabago. Patuloy ito sa pagpuksa ng nakakairitang plaka na tila ba isinusumbat sa’yo na hindi ka makaintindi. Kahit na maintindihan mo, iiwan ka rin naman ng lumang istilong tinangay ng panahon. Lahat naman kasi ay pansamantala. Walang forever ba ang nasa utak mo? Tigilan mo ako.

Hindi nakukulong sa ilang pahinang depinisyon ang salitang maaaring bitiwan ng isang tao. Ang punto ko lang naman, bakit pa kailangang pag-aksayahan ng oras ang mga bagay na hindi naman pala sigurado? Oo punto ang tawag sa pangungusap na ‘yan bagamat nagtapos sa tandang-pananong. Ayoko naman na sagutin mo ako ng hinulaan mong parirala o ‘di kaya’y ninakaw na talata mula sa katha ng iba. Ang gusto ko ay unawain mo.

Unawain mong hangga’t may pagbabago ay may pagkakaiba. Unawain mong ikaw ay hindi tulad nila. Unawain mong ikaw ay may kakaibang hina at sigla. Ikaw ay may sariling halaga.

What completes me, breaks me in the process sabi ko. Paano? Alam ko kasing hindi madali na gumising na lang isang araw na okay ang lahat. Walang okay lang, sarkastiko. Nangangarap tayo. Ang pangarap kasi ay hindi lugar na magagawa mong pasyalan kung kailan mo gusto. Hindi ito laruan na itatapon mo sa nilalangaw na tambak ng basura kapag pinagsawaan. Ito ay paglalakbay. Nariyan na tamarin kang lumakad sa kung anumang dahilan. Nariyan na ma-excite ka, tumakbo, ayun nadapa. Nariyan na sasabihin mong ayaw ko na pero ang kailangan mo lang pala ay ang magpahinga. Mabuti nga at nabigyan ka ng pagkakataong magkaroon ng sarili mong lakbay. Nakakahiya naman sa ibang nilumpo ng nanggigipit na kalupitang kaakibat ng buhay. Itong hiya na ito ang nagpakapal ng mukha ko. Ang kahinaan ng iba ang ginawa kong sigla. Tila ba itinuring kong makina ang aking sarili upang magtrabaho hindi para sa sarili kong kapakanan; kundi para sa ikabubuti ng nakararami. Corny? Bahala ka. Para sa akin, isa itong sentimental na pangakong kailanman ay hindi ko iwawaksi. Kaya nga ganito ko na lang ipahayag kung gaano ako nasasaktan habang binabaybay ang peligrosong daan tungo sa kinabukasang siguro naman ay may hitik na bunga ng ating pinagsisikapang ipunla.

Madami akong isyu sa buhay. Halos lahat ng detalye ay iniintindi ko hangga’t mamaya, wala na pala akong oras para intindihin naman ang sarili. Alam kong ito’y mali. Anong klaseng pagpapahalaga ba ang maibibigay ng isang tao kung wala siya nito? Hayaan mong hanapin ko ang sagot mula sa mabangis na mundong kinabibilangan ng aking anino. Nakalahad ang palad ng naghihikahos na pulubing hindi mo alam kung kailan pa huling nagkaroon ng laman ang tiyan. Nakatulala ang manggagawang lugmok sa trabaho umulan man o umaraw na nadaya na pala sa kwentahan ng sahod. Nakapanlalambot ang istorya nila at ng iba pang mga kasama… silang mga biktima ng pang-aabuso ng dayuhan o ng kapwa Pilipino. Hindi mabibilang ang mga mensaheng nais iparating ng mga kaganapang hindi malutas. Nasa loob pa pala tayo ng giyerang ginagamitan ng basyo ng balang tumupok na pala sa napakarami nating mga kawal. Anong silbi ng ipinaglalaban nating mga aktibista kung patuloy palang nagaganap ang iba’t ibang uri ng karahasan sa paligid? Isang routine na paulit-ulit tumatatak sa nakapaninibughong kasaysayan ng pinaghalong tamis at pait. Isyu ko pa rin na hindi tayo malaya.

Ikaw, na bumabasa nito, ay mahalaga. Pinili kita kaysa iba. Pinipili kita higit sa anumang luho. Pipiliin kita sa aking pag-iisa, sa tuwing ako ay may kasama, kapag ay ako ay pagod, kapag ako ay inaantok, kapag ako ay nalulungkot, kapag ako ay natutuksong itigil na tingnan kita bilang mahalaga.

Sumusulat ako hindi mula sa ideolohiyang ipinipilit sa akin. Sinusulatan kita dahil marahil mahalaga ka.

Advertisements
Categories: Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

A Virtuous Journey to Survive

Robert Zemeckis’ Flight is a sophisticated film envisioned beyond catalysts of jaw-dropping scenarios. Captain Whip Whitaker, as played by Denzel Washington, is a man of stunning skills in terms of operating a plane in the most incredible way enough to make the viewers shred off their nerves in front of the screen.

Perhaps the visualization of what has been happening along the story line, be it the script or the figures dynamism or the soundtrack or whatever it is that has immensely affected souls, it is truly a matter of significant message that these elements are trying to portray in order to increase people’s awareness of the concerns within the environment where they belong. Representation of issues such as the: probability of conducting a plane upside down, smoking cigarettes, drinking alcoholic beverages, involving in romantic affairs, engaging in drug addiction, putting across absolute morality in religion, and even living away from family- suggests that it takes one tough man to manage all these when in fact what stands as his strength actually rooted from the weaknesses that have been built inside of him.

Nobody could’ve landed that plane like I did: surely Whip is right upon saying this. But does it suffice as defense in the court hearing? Are his enormous abilities as a pilot considered to free him from the case? Of course not. No matter how excellent the person is, honor comes first. Perhaps he saved more lives than what is naturally expected, but is it justifiable not to judge him as guilty? He didn’t abide by the law that prohibits drug addiction. Was that really his fault?

As depicted, he was at first afraid of facing the consequences of the plane crash. He tried denying the facts that must be truthfully surrendered. But in the end, can he really capture the moments to come being a man of disgusting words despite his sky-rocketing (just like those planes he drives) designation? He could not take risk of his dignity. He chose to rise up by deciding to fall behind the metal bars that would imprison him from the world he used to live in. It is already given that he is an excellent man yet it takes guts to be honorable.

Knowledge prior to Physics might be well- appreciated due to highly- innovated graphics and dramatic effects; but what could possibly strike its viewers is sympathy. The story of Whip’s life can be unbearable. In spite of the struggles that blocked his path, just like the technical difficulties in a plane, he insists to survive- or at least he tries to… for a lesser pain of impact.

This essay, the essay that I have to write, it’s called, “The Most Fascinating Person That I’ve Never Met.”– says Will. Okay.- says Whip. So [Will turns on his tape recorder] and asks, Who are you?. Whip responds That’s a good question…

And that way, is how one’s self finds honor above excellence… Stay dignified against all odds.

Categories: Reflection | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 Comment

Create a free website or blog at WordPress.com.